کتاب هستی و زمان از مارتین هایدگر
از نگاه تاریخی کتاب هستی و زمان نقطه عطفی در فلسفه قاره ای به شمار می آید مارتین هایدگر در این اثر مسیر تازه ای برای اندیشیدن گشود و بسیاری از فیلسوفان پس از او از این مسیر تاثیر پذیرفتند پیش از او فیلسوفان اغلب درباره شناخت جهان یا ساختار عقل بحث میکردند اما هایدگر توجه را به تجربه بودن انسان در جهان معطوف کرد او معتقد بود که برای فهم هستی باید ابتدا نحوه وجود انسان را بررسی کرد زیرا انسان تنها موجودی است که میتواند درباره هستی بیندیشد این نگاه باعث شد مفاهیمی مانند دازاین بودن در جهان و زمانمندی به موضوعات اصلی فلسفه تبدیل شوند بعدها متفکرانی مانند سارتر مرلو پونتی و بسیاری دیگر از این ایده ها الهام گرفتند به همین دلیل هستی و زمان فقط یک کتاب فلسفی نیست بلکه آغازگر سنتی گسترده در تفکر قرن بیستم است کتابی که نشان داد فلسفه میتواند از دل تجربه روزمره انسان شروع شود و به پرسشهای بنیادی درباره زندگی برسد